Zonderlinge luchtvijanden - de oorsprong en tactische vooruitzichten van drones
In de 20e eeuw, door de bevordering van oorlog, heeft militaire technologie grote veranderingen ondergaan. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd een nieuwe modus van luchtgevechten geopend, en de embryonale theorie van "luchtoverwicht" werd voorgesteld door Duhei uit Italië. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de "Oorlogsgod" van de Eerste Wereldoorlog - artillerie vervangen door vliegtuigen, en luchtdominantie werd de sleutel tot winst of verlies.
"Grootkaliber kanonnen" werden vervangen door "vliegende kanonnen" - apparaten die troepen en zwaar materieel vanuit de lucht konden vernietigen met weinig schade van grondvuur. De operationele inzet van vliegtuigen na de Tweede Wereldoorlog werd echter beperkt door de "menselijke factor".
De oorsprong van drones (de overgang van straaljagers naar drones)
1. Luchtvaartredenen voor de geboorte van drones
Het luchtvaartsysteem heeft zich bewezen als het meest effectieve, technologisch geavanceerde en gevaarlijke wapen in de geschiedenis van oorlogsvoering. Machtige oorlogsschepen, met tientallen centimeters dik pantser, gaven zich over aan de kracht van luchtaanvallen, waardoor de betonnen en stalen versterkingen van de stad tot puin werden gereduceerd; Noch de vloot, noch de tankeenheden konden de druk van een luchtoffensief weerstaan - mechanische vogels leken voor altijd de top van de militaire voedselketen te bezetten.
Decennia van evoluerende vliegtuigen hebben ze veranderd in steeds veelzijdigere en... Zeer dure wapens. In de jaren vijftig, in het tijdperk van de massale introductie van straaljager luchtvaart, begonnen de strijdkrachten te beseffen dat de nieuwste bemande vliegtuigsystemen extreem complex, waardevol en duur waren, en in veel gebieden konden worden gebruikt - detectie, vroege waarschuwing, communicatie, aanval - en de mogelijkheid om zo'n belangrijk bezit te verliezen werd een beperking op operaties. Het feit dat menselijke piloten worden gebruikt, voegt complexiteit toe aan het werk van straaljagers. Al tijdens de Tweede Wereldoorlog was het duidelijk dat mensen een van de zwakste schakels waren in het luchtgevechtssysteem - beperkt door hun biologie, konden piloten destijds het volledige potentieel van luchtvaartwapens niet realiseren. De vliegtuig elektronica, die na de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld, leek een uitweg uit deze situatie te bieden - computers compenseerden de beperkingen van de zwakke rekenkracht van het menselijk brein.
Tegelijkertijd vereist de meervoudige complexiteit van straaljagertechnologie steeds strengere, langdurige en dure training voor zowel de piloten zelf als de technici die de vliegtuigen onderhouden. Dit heeft geleid tot schandalig hoge kosten voor de opleiding van piloten, zelfs zo hoog dat het gecombineerde effect van de prijs van goud en het gewicht van piloten objectief het idee van het bouwen van drones in de strijdkrachten van verschillende landen heeft gedreven.
2. Het Amerikaanse leger is de vader van drones
Het prototype van de drone verscheen eigenlijk heel vroeg, maar het heeft het slagveld nog niet kunnen bereiken. UAV is de afkorting van "onbemand luchtvaartuig" (Engelse afkorting voor UAV), onder onbemande omstandigheden om complexe luchtvluchttaken te voltooien, kan worden gezegd dat het "luchtrobot" is.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog stelden de Britten voor het eerst het concept van onbemande luchtvaartuigen voor, maar onderhevig aan de radiografische besturingstechnologie van die tijd, konden ze alleen onbemande trainingsdoelen maken voor luchtafweer en schiettraining van piloten.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden Duitsland en de Verenigde Staten onbemande bommenwerperprogramma's, onderhevig aan de destijds achtergebleven afstandsbedieningstechnologie, en deze experimentele projecten werden in de praktijk uitgevoerd. Alleen nazi-Duitsland maakte een grote doorbraak in de raket, een nauwe verwant van drones, met de V2-raket. Deze voorouder van de moderne raket veroorzaakte een sensatie door meer dan 30.000 mensen in Groot-Brittannië te doden. In de huidige oorlog in Oekraïne, de Iraanse drone die in oktober een massale luchtaanval lanceerde op de energie-installaties van Oekraïne, een 21e-eeuwse V2-raket, liet 10 miljoen Oekraïners zonder elektriciteit achter in de winter. Drones en raketten zijn op vele manieren onlosmakelijk met elkaar verbonden, en Iraanse drones worden in een later artikel gedetailleerder behandeld.
De Koude Oorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie na de Tweede Wereldoorlog was de beste katalysator voor drones, en de eerste stap in de lange reis van moderne drones werd gezet door ingenieurs in de Verenigde Staten van Amerika. Al in de jaren vijftig begonnen ze met de ontwikkeling van op afstand bestuurbare vliegtuigen die in het geheim en veilig diepe strategische verkenningen konden uitvoeren. Een pionier in de creatie van dergelijke systemen is het Amerikaanse bedrijf Ryanair, dat uitgebreide ervaring heeft in de ontwikkeling van onbemande doelvliegtuigen.
Enkele jaren lang bleef het idee van een RPV (remotely piloted aircraft - zoals drones in die verre dagen werden genoemd) onbeantwoord bij het Pentagon. Verbeteringen in radar- en elektronische inlichtingssystemen en de komst van luchtafweerraketten begonnen echter aanzienlijke beperkingen op te leggen aan de effectiviteit van bemande verkenningsvliegtuigen.
Op 1 mei 1960 werd een Amerikaans Lockheed U-2 spionagevliegtuig neergeschoten boven de Sovjet-Unie en zijn piloot, Francis Gary Powers, werd gevangengenomen. Op 1 juli van hetzelfde jaar werd een Boeing RB-47H spionagevliegtuig neergeschoten tijdens een elektronische verkenningsmissie in internationaal luchtruim nabij de Sovjetgrens - vier bemanningsleden kwamen om en twee werden gevangengenomen; Op 27 oktober 1962 schoot een Sovjet S-75 luchtafweersysteem een U-2 neer boven Cuba, waarbij de piloot omkwam. Tijdens de Vietnamoorlog gingen 922 vliegtuigen verloren tijdens Operatie Rolling Thunder, een luchtaanval op Noord-Vietnam van 1965 tot 1968.
Deze gebeurtenissen leidden tot een verdieping van de ontwikkeling van verkenningsdrones, en het Amerikaanse Strategic Air Command gaf Ryan toestemming om militaire drones te ontwikkelen.
Ryanair voltooide de missie met succes en bouwde een reeks verkenningsdrones om verkenningsmissies uit te voeren van Cuba tot Vietnam. De door de Verenigde Staten ontwikkelde drone was destijds de Ryan Model 147 Lightning Bug (Firefly, ook bekend als Firebee), een luchtvaartcomplex dat het grote potentieel van drones tijdens de Vietnamoorlog aantoonde.
Firefly voerde foto-verkenning uit in de luchtafweerzone van Vietnam, lokte MiG-jagers in hinderlagen, diende als lokmiddel om Sovjet-luchtafweerraketsystemen te openen en te bestuderen, en diende ook als een platform voor elektronische oorlogsvoering en elektronische inlichtingen. Het succes was indrukwekkend: tijdens de oorlog voerden Amerikaanse drones bijna 3.500 vluchten uit, waarbij slechts 4 procent van de missies verloren ging.
Om de ontwerpkosten te vereenvoudigen en te verlagen, hebben Fireflies niet de mogelijkheid om zelfstandig op te stijgen - ze worden gelanceerd door een DC-130 draagvliegtuig. De landing werd op een zeer primitieve manier uitgevoerd, met behulp van parachutes, de snelheid van de drone werd verlaagd, en vervolgens met speciale apparaten werd deze in de vlucht door een helikopter opgevangen.
Op basis van de resultaten in Vietnam stelde Ryan de luchtmacht programma's voor aanvals-drones en onafhankelijke dronevluchten voor, maar het was te laat. Helaas zetten het verlies van de Vietnamoorlog en de daaropvolgende crisis in de Amerikaanse strijdkrachten een einde aan het drone-ontwikkelingsprogramma van het Amerikaanse leger. Maar de waardevolle les van Vietnam is niet vergeten - ondanks zijn timide en onzekere aard, zijn drones de toekomst ingegaan. Israël, de strijdende bondgenoot van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten destijds, zag het enorme operationele potentieel van de Firefly en introduceerde onmiddellijk de originele Amerikaanse UAV.
3. Israëlische drones maakten een grote indruk in de Midden-Oorlog van 1982
De Verenigde Staten van Amerika waren pioniers in de creatie van de eerste in massa geproduceerde primitieve drones, maar moderne drones kwamen aan de andere kant van de wereld - in Israël. Tegenwoordig denken we aan dit land als een van 's werelds belangrijkste leveranciers van militaire hightech, maar in de jaren zestig en zeventig was alles heel anders. Israël is een land dat bijna non-stop oorlog voert of zich voorbereidt op oorlog, met extreem beperkte middelen en beperkte externe steun.
Tegelijkertijd hadden de Arabische tegenstanders van de Joodse staat brede toegang tot Sovjet-militaire technologie, waaronder geavanceerde ontwikkelingen op het gebied van gelaagde luchtverdediging, zoals de Sovjet Sam-raket. Israël stond voor hetzelfde probleem als de Verenigde Staten eerder - bemande vliegtuigen konden de benodigde inlichtingen niet leveren in het licht van krachtige luchtafweer tegenmaatregelen.
Aanvankelijk zochten de Israëliërs een replica van de Amerikaanse ervaring door een kleine partij van 12 Fireflies uit Washington te kopen - drones werden met succes gebruikt tijdens de Yom Kippoeroorlog van 1973 als operationele verkenning en lokmiddel voor Arabische luchtverdediging, maar hun verdere introductie bij de Israëlische luchtmacht was onwaarschijnlijk. De Verenigde Staten stonden de aankoop van grote hoeveelheden drones niet toe uit angst dat de Sovjet-Unie de "Firefly" inlichtingen zou krijgen, terwijl Israël zich terdege bewust was dat drones verbruiksartikelen waren en grote voorraden nodig hadden.
Tegelijkertijd was de eigen productiecapaciteit van het land destijds te dun, bijvoorbeeld om het Firefly-ontwerp te repliceren, was een fatsoenlijke straalmotor vereist, en het apparaat zelf had veel specifieke functies (gebruik van draagvliegtuigen om op te stijgen). De landing van de Firefly vereiste een helikopter, die de drone met een parachute met een speciaal apparaat opving, beide tegen aanzienlijke kosten.
Onder leiding van het overwegen van economie en praktische bruikbaarheid, begonnen de Israëliërs met het ontwerpen van lichtere zuigmotoren UAV-modellen, die de belangrijkste trend van UAV-ontwikkeling in de komende decennia werden. De beperkte middelen van het land bleken een zegen. Zuigmotoren UAV's, die veel kleiner zijn dan straalmotoren UAV's, konden in grote aantallen worden gebouwd, niet alleen voor verkenning, maar ook voor tactische communicatie. Bovendien, vanuit het oogpunt van radarverkenning en communicatiecontrole, had de verminderde snelheid van de apparatuur een positief effect op hun stealth - bijvoorbeeld, Sovjet-radars konden kleine Israëlische UAV's in de meeste gevallen helemaal niet detecteren - een volledig genegeerd doelwit voor hen.
Begin jaren tachtig was het duidelijk dat drones het belangrijkste element van het luchtoffensief waren. Een doorbraak in de Sovjet-stijl gelaagde luchtverdediging kon alleen worden bereikt met de inzet van een groot aantal UAV's, hetzij voor verkenning, hetzij om de aandacht af te leiden en de locatie van luchtafweerraketsystemen te onthullen.
Op het moment van hun verschijning maakten Israëlische drones helemaal geen golven. Ze werden zelfs getoond op internationale wapenshows, en ze waren niet erg indrukwekkend in de context van straalvliegtuigen, en nog minder in de context van derde-generatie jagers die hun hoogtepunt bereikten, waarbij het potentieel van zuigmotoren drones pas na gevechten duidelijk werd.
Tijdens de Midden-Oorlog van 1982 gebruikte Israël voor het eerst op grote schaal drones in Operatie Vrede voor Galilea. Preciezer gezegd, de gebeurtenissen van de Slag om de Bekavallei waren zeer dramatisch, waarbij de Israëlische luchtmacht, gecombineerd met elektronische apparatuur en drone-verkenning, de locatie van 19 Sovjet-luchtafweerraketdivisies in Syrië kon onthullen. De drones werden gebruikt om Syrische raketeenheden uit te lokken om terug te vuren (die later werden aangevallen door bemande vliegtuigen met anti-radarraketten) en om artillerieaanvallen op Syrische luchtverdedigingsposities te corrigeren. Dit is de eerste grootschalige operatie waarbij mens-machine en drone-samenwerking betrokken was.
"Als een van de ontwikkelaars van het luchtverdedigingssysteem werd ik met een team van experts naar het oorlogsgebied gestuurd om de oorzaak van de storing te achterhalen", herinnert Grigory Pavlovich Yashkin, een Sovjet-adviseur in Syrië, zich, "De beslissing om de werkelijke oorzaak van het zware verlies van het Syrische luchtverdedigingssysteem te bepalen, was de vluchtinformatie van enkele kleine vliegtuigen op hun positie." Aanvankelijk waren ze niet belangrijk, en de operator in de Golanhoogten zag op zijn televisiescherm de hele situatie in het dronegebied......
"Israëlische UAV's creëerden een batterij van elektronische aanvalssteun. De groep, waaronder verkenningsdrones, vloog over de positie van het SAM-6 luchtafweersysteem en leverde live televisiebeelden aan het commandocentrum. Na het ontvangen van dergelijke visuele informatie, nam het Israëlische commando een onfeilbare beslissing om een raketaanval te lanceren. Bovendien werden deze drones ook gestoord, en ze detecteerden de operationele frequentie van de radar en geleidingsapparatuur van het Syrische raketsysteem. Bovendien spelen ze de rol van "lokmiddelen", waardoor Syrische luchtverdedigingssystemen vuren om hun locatie te onthullen, en Israëlische gevechtsvliegtuigen die de locatie-informatie vinden om aan te vallen..."
- Uit een artikel van generaal Gori Pavlovich Yashkin, hoofd militair adviseur van de Syrische strijdkrachten, Gerry, "We vechten in Syrië, niet alleen als adviseurs."
Het succes van de drone was verbluffend - een van de dichtste luchtverdedigingszones ter wereld werd in een paar dagen doorbroken met minimaal verlies voor Israëlische vliegtuigen. In deze operatie waren de enige slachtoffers van het Sovjet-Syrische luchtverdedigingssysteem drones. Wat is conceptueel een drone?
Zoals lezers al begrijpen, lijken onbemande luchtvaartuigen een substituut te zijn voor bemande systemen om de meest complexe en gevaarlijke taken uit te voeren. Conceptueel brengen drones niets fundamenteel nieuws in de militaire wetenschap - in feite zijn het nieuwe belichamingen van oude ideeën: verkenningsvliegtuigen, raketsystemen, autonome munitie, verkenningsvliegtuigen... Maar drones konden de militaire wetenschap opnieuw "goedkope luchtvaartverbruiksartikelen" bieden, duizenden vliegende verkenningsapparaten die kunnen worden gebruikt en verloren. Met de ontwikkeling van militaire micro-elektronica is het duidelijk dat UAV's inderdaad fungeren als een "extra schakel" in het luchtvaartsysteem - een trend die niet alleen alle niveaus van luchtverkenning beïnvloedt, maar ook directe vuurondersteuning voor troepen.
Toen drones in de jaren tachtig op het toneel verschenen, gebeurde dat niet zomaar. Vanwege de lage kosten en de asymmetrische tactische rol is het een nieuwe favoriet geworden op het gebied van luchtvaartwapens, die zich snel heeft vermenigvuldigd tot nu toe.
Het toepassingsperspectief van UAV's in oorlog
Samenvattend is het Amerikaanse leger de pionier van drone-oorlogsvoering, het succesvolle gebruik van de meest primitieve onbemande luchtvaartuigen in Vietnam in de jaren zestig, wat tegen het Sovjet-stijl Sam-raket luchtafweersysteem dat in Vietnam verscheen, met deze drones als aas, waardoor de Sam-raketkrachten hun doelen blootleggen, en vervolgens de Amerikaanse gevechtsvliegtuigen deze rakettroepen vernietigen, waardoor een veilige doorgang wordt geopend voor grootschalige bombardementen.
Drones werden oorspronkelijk gemaakt om vijandelijke luchtverdedigingssystemen te bespioneren en te lokaliseren, en Israël heeft deze tactiek creatief tot een hoogtepunt gebracht. In de Vijfde Midden-Oorlog in 1982 bracht Israël een nieuw ontwikkeld onbemand luchtvaartsysteem dat tot onafhankelijke vluchten in staat was naar de Bekavallei, terwijl Syrië was uitgerust met een nieuw Sam-raket luchtafweersysteem, dat achter de Amerikaanse-Sovjet Koude Oorlog stond. Het resultaat was een klinkende Israëlische overwinning, waarbij de Sam-raketbasis onder commando van Sovjet-adviseurs werd vernietigd en een luchtverdedigingsproject dat Syrië meer dan $ 2 miljard had gekost gedurende meer dan een decennium werd weggevaagd. Vervolgens beheerste Israël de lucht, viel Libanon succesvol binnen en won de vijfde Midden-Oorlog. Het kan worden gezien dat drones altijd een belangrijk tactisch instrument zijn geweest voor het beheersen van lucht superioriteit.
In de jaren tachtig bleef het Amerikaanse leger communiceren met het Israëlische militaire industriële systeem, en na het verkrijgen van een groot aantal belangrijke gegevens die in de strijd waren getest, bleven ze hun eigen UAV-familie ontwikkelen, die de vier eerder geïntroduceerde UAV tactische categorieën heeft. In de twee Irakoorlogen en de 20-jarige oorlog in Afghanistan is de drone-familie van het Amerikaanse leger onderworpen aan de brute doop van oorlog, en bezit daardoor hiërarchische, langeafstand, grootschalige, all-weather gevechtsmogelijkheden. Dit kan worden gezien aan de Amerikaanse militaire drone-aanval op Iran Soleimani in 2020.
Hoewel drones de ster zijn van lokale oorlogen met lage intensiteit, is het grootschalige, langdurige oorlogsvoering die hun ware tactische effectiviteit zal testen. De oorlog in Oekraïne in 2022 bood dit soort slagveld, en tijdens negen maanden van intense gevechten maakten Rusland en Oekraïne uitgebreid gebruik van verschillende UAV's, die ook evolueerden van verkennings- en positioneringsfuncties naar verschillende lucht-grond aanvalsmodi.
Militairen zijn extreem geheimzinnig over het gebruik van drones in oorlog. In dit artikel hebben we slechts enkele fragmenten van openbare gegevens gebruikt om de geschatte omtrek van de waarheid te beschrijven, zodat lezers de asymmetrische tactische functies van UAV's in oorlog kunnen begrijpen. In 2022 deelde de Oekraïense krant Economic Pravda een drone-gevechtsverhaal, met elementen van overdrijving, maar het proces is heel echt en levendig. Stel je voor: Er is een school in het midden van een dorp met 50 Oekraïense soldaten, omringd door elite Russische luchtlandingstroepen met tanks en gepantserde voertuigen. Verschillende pogingen van het Oekraïense leger om de belegering op te heffen waren vruchteloos, en het dorp kon niet meer worden betreden. Oekraïense drone-verkenningsunits kwamen te hulp. Verschillende Oekraïense soldaten gebruikten anti-tankraketten die vanaf drones werden gedropt om verschillende Russische tanks en gepantserde voertuigen te raken, waardoor de overgebleven Oekraïense soldaten onder dekking van artillerie werden beschermd tegen de omsingeling.
In deze militaire operatie bereikt de Oekraïense artillerie een zekere nauwkeurigheid in artillerie-bombardementen met drone-verkenning en positionering, vooral wanneer de 7e Garde Luchtlanding Commando Divisie je confronteert - Poetin's hooggetrainde favoriet, samen met "Wagner" huurlingen en veel militair materieel. Daarvoor gebruikte Oekraïne drones om NLAW (anti-tankraket) batterijen op een vervallen huis in een dorp te droppen. Ze bedekten de matras zodat de apparatuur niet zou breken. Ze dropten ook draadloze communicatieapparatuur. Het gevecht was klein, 50 mannen per week. Met alle kracht van Oekraïense tanks, zelfrijdende artillerie en mortieren konden ze niet worden gered.
Maar de Oekraïense "luchtverkenning" kwam tevoorschijn, en in twee nachten versloegen de infanterie de Russische tanks met NALW, samen met diverse korteafstandsraketverdedigingssystemen en gepantserde personeelsdragers. Onder leiding van de drone sloeg de Oekraïense artillerie nauwkeurig een gat, en de 50 talenten braken door de belegering. Uit dit kleine verhaal kan worden afgeleid dat de dichtheid van drone-confrontaties in de Oekraïense oorlog vrij hoog is, bijvoorbeeld, de zinking van de Russische Zwarte Zee Vloot Moskou is gerelateerd aan drones, en de Oekraïense UAV raakte ook voor het eerst de Russische Mi8 helikopter in de strijd om Slangeneiland. Naarmate de oorlog voortduurt, zal de drone-confrontatie intenser worden.